Του Γιώργου Σαββίδη
Όταν ήμουν νέος, πίστεψα βαθιά στον φιλελευθερισμό.
Όχι σαν κομματική ταυτότητα, αλλά σαν υπόσχεση ελευθερίας.
Πίστεψα ότι οι ιδέες μπορούν να οργανώσουν τον κόσμο, ότι οι θεωρίες μπορούν να θεραπεύσουν τις κοινωνίες, ότι τα πολιτικά δόγματα διαθέτουν απαντήσεις.
Με τα χρόνια όμως κατάλαβα κάτι πιο δύσκολο και πιο ανθρώπινο:
οι θεωρίες είναι χάρτες — όχι η ίδια η πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα του 21ου αιώνα είναι χαοτική, σύνθετη, πολυεπίπεδη.
Οικονομικές κρίσεις, τεχνολογική αποξένωση, μεταναστευτικά κύματα, ενεργειακή αβεβαιότητα, δημογραφική κατάρρευση, πολιτισμική σύγχυση, διάλυση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Κανένα ιδεολογικό εγχειρίδιο δεν μπορεί από μόνο του να δώσει λύσεις σε τόσο περίπλοκα προβλήματα.
Σήμερα πιστεύω πως η μεγάλη διαίρεση δεν είναι ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά.
Αυτές οι ταμπέλες συχνά λειτουργούν σαν φανατικές ποδοσφαιρικές φανέλες: κρύβουν την ουσία αντί να την αποκαλύπτουν.
Η πραγματική διαφορά βρίσκεται αλλού.
Ανάμεσα στον ικανό και τον ανίκανο.
Στον έντιμο και τον λαμόγιο.
Στον άνθρωπο με αίσθηση καθήκοντος και στον πολιτικό επαγγελματία της εικόνας.
Στον δυναμικό και στον μαλθακό.
Στον υπεύθυνο και στον αμοραλιστή.
Στον δημιουργικό και στον παρασιτικό.
Στον θαρραλέο και στον δειλό.
Στον άνθρωπο που αναλαμβάνει κόστος και σε εκείνον που κρύβεται πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Στον πολιτικό που υπηρετεί και σε εκείνον που απλώς διαχειρίζεται την καρέκλα του.
Οι κοινωνίες δεν καταρρέουν μόνο από λάθος ιδέες.
Καταρρέουν κυρίως από μικρούς ανθρώπους σε μεγάλες θέσεις.
Δεν χρειάζεται ένας υπουργός να είναι ιδεολογικά «καθαρός».
Χρειάζεται να είναι επαρκής.
Να γνωρίζει.
Να εργάζεται.
Να διαθέτει χαρακτήρα.
Να μπορεί να παίρνει δύσκολες αποφάσεις χωρίς να σκέφτεται αποκλειστικά το πολιτικό κόστος ή τις δημόσιες σχέσεις.
Η εποχή μας υποφέρει από μια βαθιά σύγχυση:
αντικαταστήσαμε την ποιότητα με την παράσταση.
Η πολιτική έγινε marketing.
Η ρητορική έγινε υποκατάστατο της πράξης.
Και η ικανότητα θυσιάστηκε στον βωμό της κομματικής πίστης.
Δεν με ενδιαφέρει πλέον αν κάποιος αυτοπροσδιορίζεται φιλελεύθερος, σοσιαλιστής, συντηρητικός ή προοδευτικός.
Με ενδιαφέρει αν έχει νου καθαρό, ηθική αντοχή και αποτελεσματικότητα.
Αν μπορεί να σταθεί όρθιος όταν όλα πιέζουν προς τη διαφθορά, τη μετριότητα και τον κυνισμό.
Γιατί τελικά η ιστορία δεν σώζεται από ιδεολογίες.
Σώζεται από ανθρώπους με ποιότητα.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πολιτικό αίτημα της εποχής μας:
όχι να βρούμε την τέλεια θεωρία,
αλλά να αναδείξουμε σοβαρούς ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ο Διαχειριστής δεν υποχρεούται σε απαντήσεις επί των σχολίων. Οι απαντήσεις σε ερωτήματα δίδονται έναντι αμοιβής, όπως αναφέρεται σχετικά στο πάνω μέρος του ιστολογίου στο κουτάκι με το τίτλο ΡΩΤΗΣΤΕ ΜΑΣ.
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.